مدت زیادیه که از وبلاگ و وبلاگنویسی دور شده بودم... راستش علاقه ام مثل قبل اونچنان  آتیشی نیست. مشکلات عدیده دیگری هم هست من جمله این که از بعضی دوستان شنیدم که وبلاگم توی ایران فیلتر شده(آخه تو رو خدا من تو وبلاگم خلاف شرع کردم؟ محتوای ضد اخلاقی دارم؟ اصلا بچه که زدن نداره!!!)... با این کیبوردم هم که حروف فارسی نداره جون میکنم تا یه پاراگراف بنویسم و غیره...از همه مهمتر اینکه اصولا من وبلاگنویسی بلد نیستم... همینجوری یه دری وری هایی تایپ میشه میره پی کارش.

در اینجا یه شعری از یه شاعری شنیدم که میخوام بنویسمش:

آدمی میشناسم از دوزخ - خوف و تشویش دارد و من نه
بس که میترسد از عذاب خدا - هول از آتیش دارد و من نه
دایما زکر گوید و تسبیح - در کف خویش دارد و من نه
قلبی آکنده از خدا و سری - باطل اندیش دارد و من نه
بس عجول است در رکوع و سجود - گویی او جیش دارد و من نه
تا رسد ز آسمان به او الهام - دو سه تا دیش دارد و من نه
گویییا با خدا بود فامیل - او که این کیش دارد و من نه
بهر ماموریت ز بیت المال - هی سفر پیش دارد و من نه
توی هر شهر از بلاد فرنگ - قوم یا خویش دارد و من نه
بر نگشته ز انگلیس هنوز - سفر کیش دارد و من نه
بهر حج تمتع و عمره - کوپن و فیش دارد و من نه
زندگی تخته نرد اگر باشد - او دو تا شیش دارد و من نه
پانزده تا مغازه، یک پاساژ - توی تجریش دارد و من نه
در دزاشیب باغ و در قلهک - خانه از خویش دارد و من نه
پانزده تا عیال، صیغه و عقد - بی کم و بیش دارد و من نه
گر چه با  گرگها  بود دمخور - ظاهر میش دارد و من نه
دانی او این همه چرا دارد؟ - چون که او ریش دارد و من نه
میکروفن را بگیر از هالو - سخنش نیش دارد و من نه

بر گرفاته از وبلاگ هالو